همين جا در روايت مأثور از امام على - عليه السلام - آمده است كه گفت : « رسول اللَّه - صلى اللَّه عليه و آله - گفت : خدا چنان شفاعت مرا دربارهء امتم مىپذيرد كه مىگويد : راضى شدى اى محمد ؟ ! و من مىگويم كه : پروردگارا ، راضى شدم » . « 7 » و از او - عليه السلام - روايت شده است كه به اهل قرآن گفت : « آيا شما مىگوييد كه اميد دهنده‌ترين آيه در كتاب خداى تعالى اين آيه است : قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ ؟ گفتند : آرى ، گفت : ولى ما - اهل البيت - مىگوييم كه بهترين آيه در كتاب خداى تعالى اين است : وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى . « 8 » در حديثى ديگر : « آن شفاعت است كه به اهل لا إله الا اللَّه داده مىشود تا بگويد : پروردگارا ، راضى شدم » . « 9 » در حديثى مأثور از امام صادق - عليه السلام - آمده است كه : « پيغمبر روزى بر فاطمه - عليها السلام - وارد شد كه جامه‌اى از پشم شتر بر تن داشت و به دست خود گندم آسياب مىكرد و كودك خود را شير مىداد ، پس چشمان پيغمبر با ديدن او به گريه افتاد و گفت : دخترم ! به جاى تلخى دنيا شيرينى آخرت خواهى داشت ، چه خدا اين آيه را بر من نازل كرد : / 173 وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى . و امام صادق - عليه السلام - گفت : « خرسندى جدّ من به آن است كه در آتش يكتاپرستى باقى نماند » . « 10 » [ 6 ] رسول اللَّه با يتيمى بزرگ شد : در آن هنگام كه در شكم مادر بود پدرش را از دست داد ، و سپس در آغاز كودكى بىمادر شد و آنچه را كه يك يتيم از پدر و مادر از لحاظ عاطفى تحمل مىكند ، تحمل كرد ، پس خدا او را سرچشمهء

--> ( 7 ) - القرطبى ، ج 20 ، ص 95 . ( 8 ) - همان جا . ( 9 ) - همان منبع ، ص 96 . و نص اين دو حديث در يك حديث از على ( ع ) در نور الثقلين آمده است . ( 10 ) - نور الثقلين / ج 5 ، ص 595 .